กลับมาแล้ววว
posted on 21 Aug 2009 03:01 by peppermint-pillow
ฉันเองก้อเกือบลืมเธอไปแล้วนะ กับเจ้าบ้านเก่าหลังนี้ 
ณ ตอนนี้ ฉันเองก้ออยู่ในถานะ นักศึกษาคนหนึ่ง ที่กำลังเรียนปี หนึ่งใหม่ 
เพราะ ซิ่วจากคณะวิทยาเคมี มาเทคนิคการแพทย์ ยอมรับเรยว่า ในตอนแรก
คณะเทคนิคการแพทย์ เปนคณะที่ฉันไม่อยากเรียนที่สุด 
แต่ฉันก้อเลือกอะไรไม่ได้แล้ว
เพราะคงเปนชะตาชีวิตของฉัน ที่ฉันคงต้องก้มหน้ายอมรับความจิงไปกะมัน
พอได้ก้าวเข้ามาอยุ่ในรั้ว สีน้ำเงินขาวอิกครั้ง 
ซึ่งไม่ได้หมายถึง prc เช่นเดิมแล้ว
ฉันกลับรุ้สึกว่าค ณะนี้ มันไม่ได้เลวร้าย รับน้องหนัก หรือ ไม่ก้าวหน้าทางอาชีพ
อะไรเหมือนก่อนหน้านั้นที่ฉันคิด กลับเปี่ยมล้นไปด้วยรักมากมาย
จากพี่ๆน้องๆ และ เพื่อนๆ 
คือรุ่นพี่ปีสอง ซึ่งน้องๆ หลายคนเรียกว่าพี่
ซึ่งความจิง มันก้อคือ เพื่อนของฉันนั่นเอง โชคดีอิกอย่างที่ฉันมีเพื่อนจำนวนมากอยุ่ที่นั่น
ทำให้กิจกรรมต่างๆ ก้อเอื้ออำนวยให้โดดง่าย ไปสายง่าย ไปโดยสิ้นเชิง
เข้าห้องเชียทีไรฉันกะพลอยงามเพื่อนจากปรินส์นั่นแหละ
มันซิ่วมาจากสัตว์แพทย์ เวลาใครเขาถามมันว่าทำไมมันซิ่ว
มันก้อจะตอบคำถามเดิมๆ นั้นว่า มันไม่มีใครจีบ นิสัยของมันอ่ะหรอ ก้อแทบไม่ต่างจากฉัน
สิ่งที่ต่างกันก้อคือ มันจะหัวเราะเบากว่าฉัน และคำพูดค่ออนข้างติดเรต แค่นั้นเอง
ตอนนี้ไปไหนก้อไปกันอยุ่ สาม สี่คน อิกสองคน ชื่อว่า อ้อแอ้จัง กะสาลี่
ไอ้อ้อนั้น เปนคนที่รุ้จักกันตั้งแต่ปอ หก เคยเรียนพิเศาที่ศิษเก่ายุพ ด้วยกัน สมัยนั้นมันยังผมสั้นกุ๊ดจู๋
เหมือนทอมเอามาก ๆ แต่ตอนนี้มัน เรียนเก่งเว่อมาก มันซิ่วมากจากฟุ้ดไซน์ 
ซึ่งอยุ่คนะเดิม มันก้อคว้าเอา เกรด 3.8 มาแล้วระ
ส่วนสาลี่นั้น หลายๆ คนจะบอกว่า เปนฝาแฝดกะชั้นรึป่ะ ก้อปกันมาเด๊ะ ๆ
หลายๆคนชอบบ่านว่าอ้วนขึ้น แต่สาลี่ก้อมักจะมีคำปลอบใจให้คนๆนั้นว่า บ่นทำไม หุ่นเรากะลังฮิต อวบอิ่ม กะลังพอดี
สงสัยหลายคนคงหยากตกเทรน ที่แปลก สาลี่จะกลัวผู้ชาย จะไม่คุยกะผู้ชายไม่ว่าคนนั้นจะหล่อระดับดีกรีสุดยอดก้อตาม 
แต่สาลี่จะชอบกะเทย เห้อ แปลกไม๊ระ สาลี่มักจะมีสำเนียงของเธอเอง ฟังแล้วหลายคนอาจคิดว่าแรง
แต่เธอพูดงี้มาตั้งแต่เกิด ฮ่า กลุ่มของชั้นจึง มีแต่เสียงหัวเราะ ที่นับวันยิ่งมากขึ้น
ใครอยุ่ใกล้ ก้อพอย อื่มเอิบไปด้วย สนุกกันสุดๆ
แต่มันมาลำบากเอาตอนนี้ที่เจอพี่ปีสาม สี่ ฉันมันโดดเด่นทุกครั้ง(โดดกิจกรรมบ่อย)
เพราะมักจะถูกเรียกทุกงาน. " 092เชิญ ออกมา! ”
ระก้อจะโดน ว้ากเดี่ยวทุกงาน เรยซะจิง 
เร่นกินน้ามตา ฉันไปสะอึกโตๆ เรยหล่ะ
พอวันได้รุ่น ซึ่งยากลำบาก แม่งกว่าจะได้นั้น !!!
เร่นเอาเหนื่อย มันมาทรามานมากๆเอาตอนที่ฉันไปนั่งใส่รังมดส้ม ป้าดดด ไม่อยากนึกถึงตอนนั้น
รุ้แค่ว่ามันทรมานมากก
จะเกาก้ไม่ได้ เพราะทุกคนต้องยืนตัวตรง แ ต่พอได้รุ่นแล้ว พี่ๆก้อจะมาผูกข้อมือให้
ผูกเกือบถึงศอก
หลายๆคนคงคิดว่าฉันเรตติ้งดี มีแต่คนมาผูก ถ้าไม่นับเพื่อนแล้ว ทีเหลือคิอบุคคลที่มาด่าฉัน แล้วมาขอโทด เปนไงเยอะไม๊หล่ะ ฮ่าๆๆ
เพิ่งรุ้ว่าคนะนี้เรียนหนักมากไม่น้อย 
ฉันยอมรับว่าเปนครั้งแรกเรยที่อ่านหนังสือก่อนที่จะสอบ
นานตั้งสองอาทิตย์ แต่ผลเกือบไม่ทัน และทำให้ฉันนอนไม่หลับ เป็นเพราะอะไรนั้นฉันเองก้อไม่เข้าใจ
ทั้งๆที่คิดว่าตัวเองไม่เครียด พร้อมจะสอบแล้ว แต่อาจเป็นเพราะความเครียดเล็กๆจากภายในก้อเป็นได้
แล้วช่วงนี้เปนอะไรไม่รุ้กะท้องไส้ รุ้สึกว่า ปวดบ่อยเหลือเกิน จนต้องเข้าโรงบาลเปนว่าเร่น เห้อน๊ะ 
ทุกวันนี้ยังคิด แม่เลี้ยงลูกด้วยยาจิงๆ และอาจจะเปนสาเหตุที่ทำให้ฉันเลือกเรียนคนะนี้ เพราะช่วงชีวิตของฉันกะน้องๆ
ถูกเลี้ยงมาด้วยยา เติมน้ำเกลือยังเติมที่บ้าน เร๊ย ทำให้ผูกพันไปกับมันเฉยเรย
พูดถึงครอบครัวหน่อย คือตอนนี้ครอบครัวของฉันเหมือนจะห่างๆ กันได้สักพักแล้วแหละ
ไม่ใช่อะไร คือทุกคนต่างก้อมีกิจกรรมที่ทำของตัวเอง พ่อมักมีงานเลี้ยงสังสรรค์ 
และ กะลังส่งสาธารณสุขเข้าประกวดระดับภาค ระดับประเทศอะไรนั่น แม่ก้อค่อนข้างเครซี่ เสื้อแดงซะเหลือเกิน
บริจาคเงินทุกอาทิตย์ เดี่ยวนี้ตลาดช้อปิ้งแม่กลายเปนถนนคนเสื้อแดงไปแล้วและเว่อจน
จนทีวีแทบทุกเครื่องในบ้านติดดาวเทียมของอะไรสักอย่างเพื่อที่จะดูช่องDstation
น้องไม้ ก้อฟิตหนัก เนื่องจากได้ best of all around ของ prc นะจุดนี้ทำให้ มันมีแรงกระตุ้น
จากเดกธรรมดาคนหนึ่งที่โง่มากๆในตอนเดก กลับมีความฝันที่จะเปนหมอ ซึ่งไม่ต่างอะไรเรยกะเจ้าตัวน้อย
ที่เรียนพิเศษหนักตั้งแต่เดก มัทรีเองก้อมีความฝันเปนหมอเช่นกัน ดังนั้นแม่เองจะโด้ป ทุกคนในบ้านเป็นพิเศษ
ทั้งนิวทีไรด์ แคลแมกซ และ จิงโกะพลัส ทุกสิ่งส้วนหาได้ที่ช้อปแอมเวย์
ซึ่งเปนสาเหตุที่แม่ตัดสินใจ ให้ฉันทำแอมเวย์กะไอ้เกต ซึ่งแม่ก้อไม่อนุญาตให้ทำอยุ่ดีแต่สิ่งที่แม่ต้องการคือ
ส่วนลดของนักธุรกิจ และ เอสพีโอ สำหรับลูกค้า เพราะลำพัง สิ่งที่แม่ซื้อก้อคงจะเพิ่ง พีวี ให้ฉันไม่น้อย
แต่ฉันเองไม่เชื่ออย่างนั้น
ฉันเอง อยากจะลองทำดุ ตั้งแต่เกตพาฉันไปพบกับพี่คนหนึ่งชื่อว่า พี่ต๋อง
บายเดอะเวย์ สรุปเรยระกันคือตอนนี้ ทุกคนในบ้านมีหน้าที่ต้องรับผิดชอบ ไม่ใช่ไม่คุยกันเรยก้อคุยบ้าง
แต่แทบไมได้สังสรรค์กันเหมือนแค่ก่อนตะหาก ฉันเองก้อต้องย้ายเข้ามาอยุ่หอ ได้กลับเฉพาะเสาร์อาทิตย์ที่ว่าง
แต่ฉันเองก้อพยยามกลับบ้านทุกครั้งที่ไม่มีเรียน ฮ่าๆ เชือ่ไหมว่ามาอยุ่หอได้แค่เดือนเดียวฉันเองก้อเปนโรค homesick เข้าแล้ว
ซึ่งตอนนี้พักอยุ่หอ สี่สิบอยู่กะเมตใหม่ ซึ่งก้อคือไอ่ชิง เพื่อน พระทัย และทำให้ฉันปวดหัวบ้างครั้งคราว
เพราะ ความรุงรังของมัน พูดถึงมันนิดหน่อย มันเปนคนที่รักและดูแลตัวเองดีมากๆ เฮลตี้สุดๆ
ความฝันของมันคือเชฟระดับโลก ฮ่าๆ มันซิ่วจาก อก สอบใหม่ซึ่ง มันติดคหกรรม ธัญญบุรี แต่ พ่อแม่ไม่อนุญาต เรยต้องมาเข้าแอคบาภาคพิฮ่าๆ
ขอพูดถึง สครับ อันเปนที่รักสักหน่อยฮรี่ๆๆ เห้อคิดถึงพี่เมื่อย พี่บอล และทุกๆคน
เพราะสครับจิงๆเรยเชียวที่ ทำฉันได้พบมิตรภาพ ทั้งโลกแห่งความจริง และโลกไซเบอร์
เพื่อนต่างถิ่นกลับมี เป้าหมายที่รักเปนอย่างเดียวกัน
จึงทำให้รอยยิ้มมักจะเปื้อนใบหน้าของฉันสม่ำเสมอทุกครั้งที่เข้าบอร์ด สครับ (scrubbband.net/board)
สุดท้ายนี้ยกให้เปนเรื่องของเขา บุรุษในตำนาน Michael Jackson who is the king of pop .
ซึ่งการจากไปของเขาทำให้หลายคนคงตกใจไม่น้อย และพลาดโอกาสสำหรับ สิบปีที่รอคอยสำหรับ this is it
แต่ไม่เป็นไร คิดว่าไมเคิลคงจะอยุ่ในใจของหลายคนตลอดไป ตราบนานเท่านาน
ประโยคหนึ่ง ที่ฉันได้จากไมเคิล คือ You'll find that life is still worthwhile. If you'll just Smile ;)
เพลงนี้ คือเพลงที่ไมเคิลชอบ และฉันก้อชอบมันเช่นกัน หวังว่าสักวัน ว่าฉันจะได้ไปเหยียบ never land ของเขา ฮ่าๆ เปนได้แค่ฝัน
" แม้ว่าใครจะไม่ได้เข้ามาดูเรย แต่ฉันก้อยากที่จะเขียนมันอยู่ดี "
รักพ่อกะแม่มาก
คิดถึง ปู่ยาตายาย
ไม้ ตั้งใจน๊ะ อดทนเอาอิกแค่สามปี
มัทรี crazy planet วันค่ำ
พี่หญิง มิ้นจะไปเอาสบายแฮร์เร๊วนี้น๊ะฟ
พี่แยม เอาไพ่ขอบทองมิ้นคืนมา
พี่พลอย ขอบคุนสำหรับ bath&body works นะพี่
พี่ฟีม ใครบอกว่าซานฟรานไกลห๊ะ ดูแลตัวเองดีดีนะเธ๊อ
พี่แอม มิ้นอยากกินช้อคโกแลตอิก อยากได้ลุกของกีวีด้วย ส่งมาให้หน่อย
สามวงใหม่มาแรง
25 hours band http://25hrsband.hi5.com
ewery http://ewerythai.hi5.com
detail http://detailsmusic.hi5.com
หวานพี่ดีใจน๊ะ ที่เราได้รุ้จักกัน
Rip Michael Jackson